Als het leven even niet meer vanzelf gaat.
Bijna iedereen krijgt in het leven te maken met psychische klachten — bij zichzelf of in de directe omgeving. We kennen allemaal momenten waarop het even niet lekker loopt, en je het niet meer alleen kunt oplossen. Ook ik heb mijn rugzak gevuld én weer uitgepakt. Ik heb pittige uitdagingen meegemaakt: ingrijpende life-events, rouw en verlies, een reorganisatie op het werk. Het bracht veel stress met zich mee — overprikkeling, sombere gevoelens, en een gevoel van uitzichtloosheid. Maar die ervaringen hebben me ook sterker gemaakt. Ze hebben me geleerd om bewuster in het leven te staan. Opgeven was voor mij geen optie. Tot die ene ochtend waarop het écht niet meer ging. Mijn lichaam trok aan de noodrem.
Ik had alle signalen genegeerd. Het was duidelijk: ik moest mijn leven anders gaan indelen. Maar hoe? Ik had geen idee. De stress en overspanning waren allang voorbij — ik was mezelf kwijt. Mijn gezondheid, mijn motivatie, mijn baan, en vooral de grip op mezelf en mijn zingeving. Mijn werkgever stelde een coachtraject voor. Dat werd een helend proces. Maar ik moest het wel zelf doen. Het was hard werken.
De confrontatie met jezelf Leren kijken naar mezelf was confronterend. Ik kon er niet omheen — ik moest er dwars doorheen. En juist daardoor ontmoette ik mezelf. Ik leerde hulp te aanvaarden, in plaats van alles alleen te willen oplossen. Ik kende weinig grenzen en ging er vaak overheen. Ik leefde op de automatische piloot. Tegenwoordig zoek ik elke dag naar balans. Soms lukt dat goed, soms niet. En dat is oké. Die acceptatie maakt het verschil. Ik voel me weer gewoon mens. Ik ben liever voor mezelf, omdat ik bewustere keuzes maak.
“Therapie is geen magische fix. Maar het helpt je ontdekken wat je wilt — en vooral wat je niet wilt.”
